Moet nog even wennen aan onderstaande status, klinkt zo ouderwets;-)

“Kerken zouden volgens Dekker ook niet moeten terugschrikken voor het gebruik van massamedia zoals Twitter en Hyves. ”Een kerk kan een gadget creëren die kerkgangers op hun Hyves kunnen zetten”, aldus het hoofd nieuwe media van de IKON.”

Echter, het gaat erom wat je ermee doet. Maar als je dat goed doet dan kan de impact enorm zijn, met weinig middelen. Hyves heeft technisch team van slechts 30 mensen en die houden een hoop Nederlanders bezig. Maar een zo mogelijk nog veel mooier voorbeeld volgt uit de observatie van Tim O’Reilly over de nieuwe website van het Witte Huis die gisteren live ging.

“One of the things that excites me the most is the way that the new administration is reaching out to small companies rather than to the normal behemoths who bid on government contracts. Among other things, in an environment where we all need to do more with less, it’s fabulous to see how the latest web technology can be deployed by small teams. I think that there will be many opportunities in the coming year for technologists to make a difference in helping our new administration achieve its ambitious goals.”

Nou zijn er ongetwijfeld mensen die ‘duh’ zullen zeggen, maar het zal je verbazen hoeveel bedrijven daar heel anders naar kijken. Recent werd ik geinterviewd tijdens een event over call/contact centers, en nadat ik aangaf dat we bij (de gratis dienst) Hyves een team van 15 voltijds ‘Angels’ hebben dat binnen 12 uur antwoord geeft op de duizenden, en zelfs de meest absurde, vragen, zei een van de aanwezigen ongeveer het volgende: “Als ik dat zou doen krijg ik elke dag honderden vragen binnen, ik ben niet gek”. Waarop ik en vele anderen stomverbaasd naar hem keken. En als je die verbaasde blik niet begrijpt, pech gehad;-)

Ik moest daar even aan denken toen ik dit artikel over de verdwenen support bij Windows Live las…

“As far as I can tell, you have to go through the same cumbersome procedure to submit a support request for any member of the Windows Live family. And then you have to wait for the wheels of e-mail to grind, slowly, and hope that someone takes ownership of the issue and offers a solution.”

Tijdens mijn vakantie heb ik ook een beetje kunnen bijlezen, een van de blogposts die het meest bleef hangen ging over ‘te veel winst maken‘, geschreven door Tom Evslin op Fractals of Change. Gedurende het lezen kon ik eigenlijk alleen maar aan de recente ontwikkelingen bij Marktplaats denken, en in m’n achterhoofd natuurlijk ook aan wat dit betekent voor een dienst als Hyves. Ik blijf me ook afvragen wat het motief van Marktplaats was om die tarieven te verhogen, aangezien de onderstaande logica niet nieuw is. Zochten ze gewoon de grens op? En vergelijk dat eens met een dienst als Craig’s List die daar heel anders mee omgaat.

“If you are extracting profits before you have to, you’re forgoing future growth. In any sort of competitive market, profits attract competitors. Big profits attract lots of competitors. Would-be competitors can point to your profits and easily get funding. Funded competitors can undercut your rates and “steal” your bloggers. Whoops; the circle is now turning in the non-virtuous direction. If you’re doing well but running at or close to breakeven, you’ve made it impossible for anybody to undercut you without running at a deficit which is hard to get funding for – at least in this market. The biggest danger to you is someone who finds a way to substantially cut costs or to deliver a better product. Obviously you’ve got to be vigilant about that and ought to lose some sleep over these possibilities – but keeping prices down keeps a plague of me-too competitors from cutting off your growth.”

Scott Kveton reageert op OpenID.net op een artikel dat dit weekend verscheen in The New York Times waarin kritiek geuit wordt op OpenID en Information Cards als alternatief wordt gepositioneerd. Dat laatste is niet helemaal correct aangezien het net zo goed complementair kan zijn. De kritiek op OpenID is te begrijpen, en wordt hopelijk vooral als opbouwend gezien. Iets dat je ook kunt lezen in Scott’s blogpost. Beide artikelen tesamen geven een goed inzicht in de huidige staat van OpenID en de issues die het probeert op te lossen. Meer dan de moeite waard dus.

Althans, dat idee krijg je wanneer je van plan bent om de gister aangekondigde Dell Studio Hybrid aan te schaffen. Blij werd ik toen ik zag dat deze $499 zou kosten, omgerekend €320. Maar wat schets mijn verbazing, op de Nederlandse Dell website kost de Studio Hybrid minimaal €579. Huh? Dat is bijna twee keer zo duur als in de VS. Over prijsdiscriminatie gesproken…

Ik wil de Studio Hybrid graag kopen, maar ik heb nu het idee dat ik zwaar teveel ga betalen. En dus doe ik het niet. Al zou ik er wel €579 euro voor over hebben, maar dan moeten ze hem in de VS niet zoveel goedkoper maken.

Op Frankwatching las ik vandaag weer een stukje over Netlog, een social networking dienst die wel vaker in het nieuws is geweest de afgelopen weken. Ik vraag me alleen af waarom precies? Ze geven aan bijna 32 miljoen leden te hebben en in vele landen nummer 1 of 2 te zijn (in Nederland naar eigen zeggen 2,1 miljoen leden, al denkt Emerce daar anders over). En om te bewijzen dat ze ook veel gebruikt worden verwijzen ze naar Alexa als bron voor hun claim dat ze 4 miljard pageviews per maand hebben, gegenereerd door zo’n 25 miljoen unieke bezoekers.

Dat klinkt allemaal top en heel indrukwekkend, maar wanneer je deze cijfers afzet tegen andere social networking diensten als Facebook, MySpace en Hyves (disclaimer: mijn werkgever) dan zijn ze echt heel erg mager. Hyves doet (voor wat het waard is) alleen al in Nederland nagenoeg net zoveel pageviews als Netlog in alle landen bij elkaar met slechts 1/5 van het unieke bereik van Netlog.

Heeft iemand een verklaring voor bovenstaande?

Ik was vandaag in Den Haag waar ik participeerde in een sessie over nieuwe media en overheidscommunicatie. Als snel ging de discussie over de vraag hoe actief ambtenaren zich moeten (mogen) begeven in het ‘social media landschap’. Ik denk persoonlijk dat het veel toegevoegde waarde kan hebben wanneer bijvoorbeeld beleidsmedewerkers met kennis van zaken actief bloggen en participeren in conversaties die vooral online gevoerd worden. Mijn advies aan de overheid zou zijn om dit vooral, maar niet uitsluitend, op persoonlijke titel te laten doen (net zoals ik hier ook wel eens over Eccky en Hyves blog), maar wel met bepaalde richtlijnen over wat wel en niet te zeggen. Het moet niet noodzakelijk een formeel orgaan van de overheid zijn, maar vooral een manier om kennis te delen en daarmee meer inzicht te geven in complexe materie en bijbehorende oplossingen en standpunten.

Daarnaast denk ik dat het helemaal geen vraag is of het moet mogen, het gebeurt toch. Al dan niet anoniem of onder pseudoniem. Dus de beste manier om het te ‘controleren’ (vanuit een overheids perspectief) is door het te faciliteren wat mij betreft.

Iemand een andere suggestie?

Ik was een weekje op vakantie op het water waar de internettoegang niet heel ruim aanwezig is, vandaar dus een iets verlate verwijzing naar het initiatief van de VPRO (dank Erwin!) om een nieuw soort eventverslaggeving op poten te zetten voor PICNIC’07. De PICNIC aggregator. Ik ben zelf bij de organisatie van PICNIC betrokken en hoop dus ook dat dit initiatief een groot succes gaat worden! Meedoen dus… En vergeet niet je PICNIC kaartje te kopen, het is bijna uitverkocht. Mocht je gratis naar PICNIC willen, registreer ja dan voor een of meerdere partner events!

Jos Birken probeert de marketeer wat moed in te praten met zijn stelling dat het de ‘eeuw van de marketing’ is. Hij ziet de toegevoegde waarde van het bedrijfsleven drastisch verschuiven “van het eigenlijke ‘maak’-proces naar marketing en verkoop.” Als voorbeeld noemt hij “Apple (dat) steeds meer een marketingbedrijf dat al zijn productie uitbesteedt (wordt).” Alsof er geen duizenden programmeurs bij Apple werken die daar de software maken, de hardware designs, etc? Alsof Steve Jobs een schets van de iPhone maakte en deze naar Taiwan faxed met de opdracht om er een paar miljoen te produceren? Vincent Everts heeft ook al het idee dat het de marketing(communicatie) van Apple is die mensen het produkt doet kopen. Dat is veel te kort door de bocht, het produkt zelf is veel belangrijker (geworden).

Marketing en het ‘maak’-proces integreren, maar iemand als Jos Birken denkt dat het puur de functie van de marketeer (in traditionele zin) is die opeens meer waarde toevoegt. Dat is wishful thinking, en de marketeer die niet inziet dat zijn/haar rol hard verandert heeft niet lang meer te leven…

Of ze dat uiteindelijk gaan doen weet ik niet, maar het is op z’n minst grappig om te lezen hoe ze een een grotere share-of-mind verkregen hebben in de invloedrijke Sillicon Valley community in de aanloop naar de lancering van hun Facebook Platform.

“I was thinking about how fast Facebook has replaced Linkedin for my valley connections. In a period of about 2 months, it seems like most of my contacts have all deserted linkedin and moved to facebook. They seemed to seed it through connections with their board, investors, etc, making a deliberate effort to invite lots of valley techies, journos, etc. and it worked.”

Besparen op customer service is meestal erg kortzichtig. Goede customer service levert namelijk uiteindelijk meer geld op. Joel Spolsky, een bekende bloggende software ontwikkelaar, legt uit hoe hij bij zijn eigen bedrijf omgaat met customer service en hoe je ervoor zorgt dat deze opmerkelijk is. In positieve zin. Voor mij is de eerste les de meest belangrijke, “fix everything two ways”.

“Somehow, the phone companies and the cable companies and the ISPs just don’t understand this equation. They outsource their tech support to the cheapest possible provider and end up paying $10 again and again and again fixing the same problem again and again and again instead of fixing it once and for all in the source code. The cheap call centers have no mechanism for getting problems fixed; indeed, they have no incentive to get problems fixed because their income depends on repeat business, and there’s nothing they like better than being able to give the same answer to the same question again and again.”

Wat is de kerk met haar ‘blijde boodschap’ anders dan een Coca-Cola die je laat denken dat je leven beter zal zijn wanneer je hun produkt drinkt? Niets. Gelukkig zijn alle marketeers leugenaars

“Al met al kun je stellen dat het het overwegen waard is om door bepaalde gerichte promotionele acties aandacht te vragen voor de kerk en haar boodschap. Daarbij wil ik wel aantekenen dat een kerk niet met een bedrijf vergeleken kan worden en het ook nooit zou moeten willen worden, om zich op zo’n manier over te leveren aan het grote geld. Ik geloof wel dat je wel enkele klassieke marketing P’s kan gebruiken om de blijde boodschap, het evangelie van Jezus Christus, onder de aandacht te brengen van een breder publiek. Het product is te vinden op een bekende plaats, dat wel wat extra aandacht kan gebruiken.”

Op basis van mijn eigen ervaringen met de introductie van Eccky het afgelopen jaar heb ik me steeds verbaasd over de impact die een persbericht kan hebben. Vaak was ‘nieuws’ rondom Eccky al bekend via de Eccky weblog of Ymerce en werd er ook wel over geschreven door sommige (online) publicaties. Maar heel opvallend was het dat de meeste traditionele (en vaak algemene) publicaties pas iets schreven wanneer er een persbericht uitgestuurd werd via de traditionele kanalen, zelfs wanneer ze er al over gelezen hadden. Veel journalisten zijn lui en wachten af tot het nieuws naar hun komt in makkelijk kopieerbare brokjes. In de Amerikaanse blogosfeer is nu een discussie aan de gang over de ‘Social Media Release’, hrelease en SMR die interessant is om te volgen wanneer je met PR bezig bent.

“The IDEA is to strip out all of the bullshit and hype from traditional mechanical, and useless press releases and rebuild it as a focused compilation of relevant facts, links, media and a subscription feed to help readers write, tell, and share a story their way (without having to sort through a sea of crap to find out what’s real, what’s canned, and what’s important.) This is what a good release should be anyway, regardless of trends and titles. Basically it’s the press release redux. It takes out what’s wrong with press releases and modernizes them into a usable format for journalists, bloggers, and individuals.”