Je hoort het ze wel vaker zeggen, de mensen die het allemaal al een keer gezien hebben en vinden dat ‘het internet’ eigenlijk niets nieuws is. In de categorie het internet is ‘a series of tubes‘ (de beschrijving van het internet door de Amerikaanse senator Ted Stevens) past ook deze blogpost van Paul Teixeira. De zon komt elke dag nog op dus de wereld verandert niet;-)

Online media, of het nu ‘traditionele websites’ zijn of andersoortige (bijvoorbeeld mobiel), vertegenwoordigen – naar mijn mening – nauwelijks een enorme revolutie in uitgeefland. Het is oude wijn in nieuw zakken. Mijn advies aan uitgevers die internet-goeroes laten opdraven voor veel geld? Haal rustig adem, laat de goeroe in kwestie lekker thuiszitten (scheelt weer verspilde tijd en weggegooid geld) en ga eens terug naar de basis van het uitgeven: geld verdienen aan het verstrekken van informatie aan een specifieke doelgroep.

Ik was gisteren een dagje offline, dus het grote nieuws over mijn favoriete onderwerp op deze blog (1, 2, 3, 4, 5) was me even ontgaan. Maar nu ben ik me hardop aan het verbazen over het feit dat de mensen die in de Commissie Brinkman (of de Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers) zitting hebben (waaronder Paul Molenaar en Bart Brouwers) hun naam durven te verbinden aan het idiote advies aan minister Plasterk dat er uitgekomen is.

Ik verwijs verder maar even naar de reactie van Kees Zegers (per open brief), oprichter van NU.nl, die zegt het treffend genoeg…

Leuk stukje bij de Guardian, een krant die het al langere tijd lijkt te snappen. Zij leggen nog eens heel kort uit waarom er vandaag de dag geen goed inkomstenmodel voor de oude kranten lijkt te zijn, het is heel simpel:

The problem at the moment is that the web is awash with free content, and in a competitive market the price always converges on the marginal cost – which is currently zero. But as providers disappear (or, like Murdoch, decide to charge), the supply of free news will diminish and something more like a normal market will emerge. Only then will we find out what people are willing to pay for news.

Hoezo gaat het slecht met de journalistiek? Er is nu zelfs een niet-gesubsidieerd Hyves Journaal

Het hier al eerder besproken idee van minister Plasterk om 8 miljoen euro uit te geven aan het maken van een plan om verlieslijdende traditionele nieuwsbedrijven te helpen nadenken over hun toekomst krijgt, helaas, steeds concretere vormen. In de auto vanochtend luisterde ik naar een interview op BNR met Rimmer Mulder, hoofredacteur van de Leeuwarder Courant en lid van de ‘Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers‘ (waar ook bloggers Paul Molenaar en Bart Brouwers zitting in hebben). Volgens hem staat de journalistiek onder druk, en goede journalistiek is goed voor de democratie. Dat laatste klopt, dat eerste niet. De interviewer, een journalist want hij wordt betaald voor z’n werk, wilde toch even verifieren of de journalistiek wel echt onder druk stond, want het nieuwsaanbod is toch zo groot? Het antwoord van Rimmer had ongeveer deze strekking:

“Met alle respect voor de bloggers (op een vieze manier uitgesproken), maar dat zijn amateurs. Ik heb het over professionele journalistiek. Journalisten die feiten checken, de tijd nemen voor onderzoek. Niet over burgerjournalistiek (wederom vies uitgesproken).”

Als dat het (zeer beperkte) wereldbeeld is van deze persoon, waarom moeten we dan als samenleving 8  miljoen euro uitgeven om dit soort mensen aan het werk te houden? Het is niet de journalistiek (zie amateurdefinitie hier) die onder druk staat, het zijn de traditionele journalistieke bedrijven die niet kunnen omgaan met een snel veranderende wereld. En als zij willen weten hoe ze moeten overleven, waarom moeten wij daar dan de rekening voor betalen?

Een tip voor de commssie zodat ze die 8 miljoen uberhaupt niet hoeven uit te geven: ga bijvoorbeeld deze discussie eens lezen, naar aanleiding van David Carr’s suggestie gisteren in de The New York Times om een ‘iTunes voor het nieuws’ op te zetten.

Als je dit Pew onderzoek moet geloven dan lijkt dat zo. Maar het gaat daar meer om de vraag of mensen het nieuws gedrukt of op het scherm lezen. Dat het laatste steeds meer gebeurt kan niet echt als een verrassing komen, en dat gaat alleen maar meer worden. Maar dat betekent niet noodzakelijk dat de krant (in welke vorm dan ook), minder belangrijk zal worden (zeker niet als het aan Plasterk ligt ). Al helemaal wanneer de Kindle en andersoortige schermpjes snel terrein zullen winnen…

“Currently, 40% say they get most of their news about national and international issues from the internet, up from just 24% in September 2007. For the first time in a Pew survey, more people say they rely mostly on the internet for news than cite newspapers (35%). Television continues to be cited most frequently as a main source for national and international news, at 70%.”

Nou was ik al zeer verbaasd over de actie van de dagbladen om geld los te peuteren bij Plasterk omdat ze zelf kennelijk niet in staat zijn hun weg naar voren te vinden, gaat het IAB ook vragen om een deel van het geld… Althans dat blijkt uit een persbericht dat ik net in de mail ontvang, terwijl het niet eens op hun website staat…

Jammer dat het IAB (Marco?) niet de kans heeft gepakt om juist afstand te nemen van dit soort politiek gemotiveerde steunmaatregelen. ‘Lead by example’ zou ik zeggen….

“Amsterdam, 18 december 2008 – IAB Nederland heeft vandaag in een brief aan de Tweede Kamer gepleit voor verbreding van het plan van Minister Plasterk van OCenW om een innovatiefonds voor de pers in te stellen. Het IAB vindt het geen goede zaak om zo’n innovatiefonds, waarover de Tweede Kamer vanmiddag debatteert, exclusief voor de dagbladen te reserveren. Ook andere media, zoals online media, zouden uit zo’n fonds moeten kunnen putten.”

Recentelijk schreef ik al vol verbazing over de kritieken en suggesties naar aanleiding van Plasterk’s Persbrief (PDF), maar het lijkt toch alsof het zin heeft om publieklijk veel te zwetsen. Dit aangezien Plasterk nu inderdaad van plan lijkt om geld te stoppen in de krantensector die het zelf kennelijk niet voor elkaar krijgt om de weg naar voren te vinden. Hoe kan het toch dat iemand die tot voor kort zo redelijk leek, en absoluut ook goede ideeën heeft, ineens zulke rare dingen gaat doen? Met ons geld.

Erwin Boogert schrijft op Emerce een stukje over een leuk onderzoek (PDF) naar Onmisbare Merken uitgevoerd door EURIB. 43% geeft aan het jammer te vinden als Hyves zou verdwijnen binnen een jaar, voor hun is het daarmee ‘onmisbaar’. Het aantal Nederlandse Hyves-accounts is nog niet eens 43% van het bevolkingstotaal, maar Erwin’s conclusie is dat Hyves een wegwerpmerk is omdat 57% niet heeft aangegeven dat ze het jammer zouden vinden als Hyves binnen een jaar niet zou bestaan. Zouden dat niet toevallig vooral mensen zonder Hyves account zijn;-)? Erwin presenteert het vervolgens ook nog eens alsof het de hoofdconclusie van het onderzoek is, terwijl in de hele tekst werkelijk niets te vinden is in die richting. Voor de mensen die een Hyves account hebben (6.4 miljoen Nederlanders) zou je eerder precies het tegenovergestelde kunnen beweren op basis van dit onderzoek.

Ik refereer nog maar even naar mijn vorige blogpost over de staat van de Nederlandse journalistiek, misschien dat minister Plasterk ook het salaris van Erwin voortaan wil betalen;-)

Althans, voorzover Theo Dersjant representatief is voor de sector. Theo klaagt op De Nieuwe Reporter over het “gezwets van minister Plasterk” in de zogenaamde ‘Persbrief‘ en geeft een aantal suggesties over wat de overheid zou moeten doen om de ‘journalistiek gezond te maken’. Terwijk ik ze lees denk ik dat hij een grapje maakt, maar hij lijkt serieus…. Zo ken ik er nog wel een paar;-)

“Zo zijn er verdergaandere mogelijkheden denkbaar om de dagbladsector te steunen, zoals het nul-tarief voor de btw (eerder bepleit door NUV en NVJ). Of een werkelijke poging de copyrights van de dagbladen te beschermen. En als de minister echt baanbrekend wil zijn, kan hij de zeven miljoen Nederlandse huishoudens een abonnement op dagblad (eventueel digitaal) geheel of gedeeltelijk vergoeden of aftrekbaar maken van de belasting. Dat kost de staatskas hooguit anderhalf miljard euro (per jaar). Of om in het moderne jargon te blijven: geef burgers een ‘democratisch rugzakje’, waarin jaarlijks een vast bedrag zit dat ‘vrijelijk’ besteed mag worden aan democratie (krant, partijlidmaatschap, omroep). Democratie mag wat kosten.”

Pierre Spaninks beklaagt zich over het kennelijke onrecht dat auteurs wordt aangedaan in de discussie over de praktijk van het auteursrecht in Nederland. Hij lijkt zijn verhaal te baseren op de volgende stelling:

“Een goed functionerend auteursrecht is een noodzakelijke bestaansvoorwaarde voor alle schrijvers, vertalers, scenarioschrijvers, journalisten en columnisten. Met name voor de kleine zelfstandigen onder hen. Omdat hun werk van grote economische en culturele betekenis is, heeft de Nederlandse samenleving als geheel er baat bij dat hun positie goed is geregeld en dat hun rechten worden beschermd.”

En dat moeten we gewoon maar even voor waar aannemen. Dat ik het daar niet mee eens ben zullen de meesten van jullie wel weten, maar waarom legt Pierre niet even uit hoe onze samenleving er slechter van wordt indien er geen auteursrecht zou bestaan? Verder dan onderstaande komt hij helaas niet, is daarme het eventuele belang van auteursrecht verklaard?

“En niemand die de klagende partijen eens uitlegt waarom we in Nederland al honderd jaar auteursrecht hebben, waarom dat van eminent maatschappelijk belang is en waarom die auteurs gewoon recht op hebben op betaling voor het gebruik van hun teksten – net zoals bakkers recht hebben op betaling voor de broden die zij bakken.”

Leg het dan eens uit Pierre.

Ik was een weekje op vakantie op het water waar de internettoegang niet heel ruim aanwezig is, vandaar dus een iets verlate verwijzing naar het initiatief van de VPRO (dank Erwin!) om een nieuw soort eventverslaggeving op poten te zetten voor PICNIC’07. De PICNIC aggregator. Ik ben zelf bij de organisatie van PICNIC betrokken en hoop dus ook dat dit initiatief een groot succes gaat worden! Meedoen dus… En vergeet niet je PICNIC kaartje te kopen, het is bijna uitverkocht. Mocht je gratis naar PICNIC willen, registreer ja dan voor een of meerdere partner events!

Een tijdje terug refereerde ik al aan een uitspraak van Francisco van Jole die wat mij betreft veel te kortzichtig was: “Internet betaalt niet voldoende. En journalistiek is duur. Voor iets bijzonders is al snel geen geld meer. Op dat vlak valt er een wereld te winnen.” Vandaag schrijft hij in een blogpost op de Nieuwe Reporter wederom dat er met ‘bloggen’ door weinigen echt geld verdient wordt. En weer is de enige dimensie waarop hij dat meet het aantal echte dollars dat er direct uit deze activiteit moet voortvloeien. Hij lijkt ook maar al te graag aan te willen sluiten bij het, ook door hem aangehaalde, geklaag uit Andrew Keen’s ‘The Cult of The Amateur, How Today’s Internet Is Killing Our Culture‘.

Voor de mensen die willen begrijpen waarom Van Jole de plank steeds maar mis blijft slaan verwijs ik naar het debat tussen David Weinberger en Andrew Keen.

“Mr. Weinberger: We are amateurs on the Web, although there’s plenty of room for professionals as well. But we are not replicating the mainstream media. We’re building something new. We’re doing it together. Its fundamental elements are not bricks of content but the mortar of links, and links are connections of meaning and involvement. We’re creating an infrastructure of meaning, miscellaneous but dripping with potential for finding and understanding what matters to us. We’re building this for one another. We’re doing it by-and-large for free, for the love of it, and for the joy of creating with others. That makes us amateurs. And that’s also what makes the Web our culture’s hope.”

Vaak zeggen mensen domme dingen of steunen ze de verkeerde ideeen. Naar mijn mening dan, en vervolgen negeer ik ze gewoon;-) Maar wanneer iemand die ik respecteer voor z’n ideeen en gedachten iets voorstelt waarin ik niet geloof dan ga ik toch twijfelen of ik het niet fout zie. Dit is het geval bij Doc Sears die stelt:

“So here’s a challenge to the daily papers: stop giving away the franchise. Make daily editorial available online only for subscribers. Charge for the fresh stuff, online as well as off.”

Maar blijkbaar ben ik niet de enige die denkt dat Doc er misschien naast zit met zijn antwoord op dit WSJ artikel (gratis  hier)…

“In a perfect old media world, that’s exactly how it would work. But this ain’t a perfect old media world, and if the papers start walling their fresh content off, a hundred online-only publications will happily take their place. Everyone- bloggers, new media, advertisers- would benefit from the trickle down news effect, except the papers.”

De presentatie van Skoeps was voor mij het meest interessant tijdens Blognomics gisteren in de RAI. Uiteraard kende ik het concept al, maar ik vond het mooi om te zien dat de gedrevenheid van de oprichters er ook echt voor zorgt dat het gaat werken. Daar was ik bij de start wat skeptischer over herinner ik me. Er blijkt duidelijk ruimte voor een dergelijk gefocused initiatief temidden van de vele aggregators van ‘user generated news’ als Technorati, Flickr, YouTube, Wikipedia etc. Michael Nederlof vertelde ook dat ze een top 5 nieuwsportal willen zijn, dus inclusief de professionele nieuwsstromen zoals deze ook op NU.nl te lezen zijn. Ik vroeg me echter af of ze ook van plan zijn om juist de andere ‘user generated news’ bronnen te gaan gebruiken? Of mag dat nieuws alleen via Skoeps gebruikers komen? Dat zou jammer zijn in mijn ogen, er is teveel relevante content op andere plekken te vinden die goed binnen de propositie zou passen, maar die niet door een Skoeps reporter gemaakt is.

Ik heb het al vaker gezegd, maar nu weet ik het zeker, het geld dat we met z’n allen in de publieke omroep stoppen heeft geen toegevoegde waarde, het is verkwisting. Er zijn genoeg alternatieven

Weinig toe te voegen aan dit artikel geschreven door Rupert Murdoch. Vooral zelf ook even lezen.

“Those of us in so-called old media have also learned the hard way what this new meaning of networking spells for our businesses. Media companies don’t control the conversation anymore, at least not to the extent that we once did. The big hits of the past were often, if not exactly flukes, then at least the beneficiaries of limited options. Of course a film is going to be a success if it’s the only movie available on a Saturday night. Similarly, when three networks divided up a nation of 200 million, life was a lot easier for television executives. And not so very long ago most of the daily newspapers that survived the age of consolidation could count themselves blessed with monopolies in their home cities.”

Dave Winer doet een interessante suggestie voor een nieuwe manier van interviewen, voortkomend uit z’n frustraties met de oude manier van werken. De journalist zou een soort van moderator kunnen zijn in een open discussie gevoerd via blogs, het resultaat kan (al dan niet integraal) doorgepubliceerd worden. Welke Nederlandse journalist gaat als eerste in die stijl een interview opzetten?

“Like Jason, I have a lot of experience being misquoted, or having comments linked with others, as if there was some back and forth that didn’t happen. Or I get used to make a point that the reporter wants to make, and my story gets lost. Often, the reporter’s point is that I’m a putz. Why should I work hard to help people do that? Also like Jason, I don’t have any trouble getting my ideas out on my own. So if you want to work together, let’s find a new way to do it. I’m fed up with the old system. The way we start the reboot is to do all our work out in the open, real-time. Not via email, but in full view of everyone.”

Jeff Jarvis schreef naar aanleiding van het Virginia Tech drama wat gedachten op zijn weblog over de toekomst van nieuwsvergaring en verspreiding. Hoe lang nog voordat we live kunnen meekijken op iedere plek waar ‘iets’ gebeurt, zonder dat er journalisten in de buurt zijn…? Kijkend naar de snelle opkomst van diensten als Ustream en Twitter zal het niet al te lang meer duren.

This yields a new architecture of news, a distributed architecture. It’s what is bound to happen. Those students put their news up on their own sites because they have them and because the people they care about know their addresses and will read them. I’m surprised that Albaughouti’s video didn’t go up on YouTube (I sat next to a YouTube exec last night on a panel at NAB and he said, “it will”). I have no doubt that people will soon have their own live YouTubes/blog pages where they broadcast what they are doing at the moment: Twitter Video. We will all be Justin.TV. And sometimes, what we broadcast or blog will be news, big news, live news.

Maarten Reijnders doet op De Nieuwe Reporter verslag van een discussie tussen Francisco van Jole, Mark Deuze en Henk Blanken. Francisco blijkt weinig visionair met onderstaande zeer eendimensionale opmerking.

“Het probleem van internet is voorlopig dat er voor journalisten nauwelijks geld mee valt te verdienen. Van Jole: “Internet betaalt niet voldoende. En journalistiek is duur. Voor iets bijzonders is al snel geen geld meer. Op dat vlak valt er een wereld te winnen.”

Veel meer zal hij zelf dan ook wel niet verdienen;-)

Althans, wanneer je marketeer (en klant van MM&MO) bent en regelmatig wakker ligt van al het nieuws rondom Second Life, en vergelijkbare virtuele werelden, maar niet goed weet wat je er zelf mee moet. Alfred Levi vertelt je dan dat Second Life niets meer is “dan een drug voor mensen die niet tevreden zijn met hun echte leven.” En dan slaap je natuurlijk weer lekker. Alfred Levi als de psycholoog die je geruststelt dat het allemaal wel goed komt.

Gisteravond mocht hij weer optreden, dit keer bij Rondom 10.

Ik werd vooraf geinterviewd door de redactie van Rondom 10 en het werd me al snel duidelijk dat Levi gebruikt ging worden vanwege zijn eerdere kritische uitlatingen. Niet vanwege de juistheid van zijn visie, maar gewoon omdat hij negatief is. En hij trapte prima in die val.

Zijn klanten hopelijk niet.

Update: zie ook het verslag van Niels, “die ‘gehandicapte jongen in een rolstoel met een communicatieachtergrond’”

Gisteravond was ik aanwezig bij een bloggersdiner in Hoofddorp en daar hadden we (o.a. Frank, Frank, Polle, Peter & Krijn) discussie over de ethiek van het bloggen voor geld. In de VS is er erg veel gedoe over initiatieven als PayPerPost en ReviewMe. In Nederland kennen we Blogads, niet lang geleden schreef ik voor hun in ruil voor een BlackBerry Pearl een review van datzelfde apparaat. Ik merk ook dat er in de spaarzame Nederlandse discussies veel minder weerstand is tegen het principe van bloggeraandacht kopen. Waarom is dat?

Voor mij is het vrij simpel om te bepalen of ik het wel of niet doe. Ik schrijf er alleen over als ik het een interessant produkt vindt en ik zal er altijd bijzeggen dat ik omgekocht ben om erover te schrijven;-) Want dat is het grote verschil, ik zou anders niet snel over zo’n produkt schrijven, tenzij ik het zelf had gekocht en er erg enthousiast over ben. Ze kopen dus in feite mijn aandacht, maar het het onderwerp moet wel de moeite waard zijn.

Daarbij hecht ik sterk aan het argument dat ook Frank maakte, mensen stoppen wel met het lezen van Ymerce wanneer ik me duidelijk laat leiden door (korte termijn) commerciele belangen en onzin loop te verkopen. Anders gezegd, het probleem is alleen maar een probleem omdat mensen er over schrijven en praten. Niet omdat het een echt probleem is. Of zijn er mensen die daar duidelijk anders over denken?

Ethan Zuckerman denkt dat journalisten het liefst zo min mogelijk vaccinaties hebben en daarom liever verslag doen van leuke events in Second Life dan in Somalie… En dat is bedreigend voor ons wereldbeeld. Al blijft de vraag wat er niet echt (en serieus) is aan de virtuele wereld…

“Chris uses an example I offered about the difficulty of finding out what’s what in Somalia – there are literally hundreds of situations in the globe where, despite political importance and the impact on human beings, we’ve got very little idea what’s actually going on. By contrast, virtual and pop-culture worlds are knowable in a deep, comprehensive, net-friendly and encyclopedic manner. That, plus fewer vaccinations, could make anyone want to be a virtual worlds correspondent rather than a real-world journalist.”

Het maakt Arthur Sulzberger, uitgever van de New York Times, niet zoveel uit. En terecht. In tegenstelling tot de vele personen uit deze industrie die krampachtig blijven vasthouden aan een verouderd wereldbeeld.

“Given the constant erosion of the printed press, do you see the New York Times still being printed in five years? “I really don’t know whether we’ll be printing the Times in five years, and you know what? I don’t care either,” he says. Sulzberger is focusing on how to best manage the transition from print to Internet. “The Internet is a wonderful place to be, and we’re leading there,” he points out. The Times, in fact, has doubled its online readership to 1.5 million a day to go along with its 1.1 million subscribers for the print edition.”

Onderstaand stukje (overgenomen van Molblog) behoeft geen verdere toelichting….

“Knappe uitspraak van Cornelis van den Berg (31 jaar), de bedenker van De Pers in de Gelderlander:

“Ik heb geen verstand van Internet. Maar ik ken niemand die regelmatig meer dan 2 of 3 websites bezoekt. Ik geloof niet in die verhalen dat mensen zelf hun artikelen en hun foto’s maken en dat anderen dat willen bekijken.”

Heb bijna te doen met Anton van Elburg die de webredactie gaat opzetten.”

Op basis van mijn eigen ervaringen met de introductie van Eccky het afgelopen jaar heb ik me steeds verbaasd over de impact die een persbericht kan hebben. Vaak was ‘nieuws’ rondom Eccky al bekend via de Eccky weblog of Ymerce en werd er ook wel over geschreven door sommige (online) publicaties. Maar heel opvallend was het dat de meeste traditionele (en vaak algemene) publicaties pas iets schreven wanneer er een persbericht uitgestuurd werd via de traditionele kanalen, zelfs wanneer ze er al over gelezen hadden. Veel journalisten zijn lui en wachten af tot het nieuws naar hun komt in makkelijk kopieerbare brokjes. In de Amerikaanse blogosfeer is nu een discussie aan de gang over de ‘Social Media Release’, hrelease en SMR die interessant is om te volgen wanneer je met PR bezig bent.

“The IDEA is to strip out all of the bullshit and hype from traditional mechanical, and useless press releases and rebuild it as a focused compilation of relevant facts, links, media and a subscription feed to help readers write, tell, and share a story their way (without having to sort through a sea of crap to find out what’s real, what’s canned, and what’s important.) This is what a good release should be anyway, regardless of trends and titles. Basically it’s the press release redux. It takes out what’s wrong with press releases and modernizes them into a usable format for journalists, bloggers, and individuals.”

Aardig stukje in de Guardian over hoe de 21-jarigen van nu gelijktijdig opgegroeid zijn met de opkomst van internet, gaming, etc.

“These kids have been socially conditioned in a universe that runs parallel to the one inhabited by most folks in the media business. They’ve been playing computer games of mind-blowing complexity forever. They’re resourceful, knowledgeable and natural users of computer and communications technology. They’re Digital Natives – accustomed to creating content of their own – and publishing it.”

BusinessWeek geeft een update over OhmyNews, de krant die grotendeels gemaakt wordt door burgers en een paar jaar geleden zelf veel in het nieuws was. Begin 2003 schreef ik er voor het eerst over.

Kennelijk is OhmyNews nog niet structureel winstgevend. Lees voor de details het artikel, maar deze quote van de Koreaanse McKinsey baas vond ik nogal kortzichtig voor iemand die strategisch advies geeft aan klanten….

“Other industry watchers also express doubts that citizen journalism
will turn out to be a going concern. Had it been an attractive global
model, “someone would have made lots of money by now,” adds Stephen
Bear, Seoul-based director of McKinsey’s Korean operation.”