Pieter Bas Elskamp was sneller dan ikzelf met het online zetten van de presentatie van afgelopen vrijdag, bij deze bedankt @elskamp. Als je het goed vind embed ik ‘m hieronder ook even;-) Dank verder aan iedereen die erbij geweest is, wat ons betreft krijgt het zeker een vervolg!

Ik kan me nog wat leuke discussies herinneren over dit onderwerp op deze blog…

Since 2005, millions of people have relied on Google Maps for mobile to get directions on the go. However, there’s always been one problem: Once you’re behind the wheel, a list of driving directions just isn’t that easy to use. It doesn’t tell you when your turn is coming up. And if you miss a turn? Forget it, you’re on your own. Today we’re excited to announce the next step for Google Maps for mobile: Google Maps Navigation (Beta) for Android 2.0 devices.

‘Real Time Search’ is een onderwerp waar dezer dagen veel over geschreven en gepraat wordt. Danny Sullivan probeerde gisteren al een definitie te geven op zijn blog Search Engine Land. Twitter’s Firehose is voor hem het ultieme voorbeeld, voor mij ook. Veel van de ontwikkelingen van de laatste tijd zijn geinspireerd op wat Twitter als eerste goed deed. Vandaag lanceren we bij Hyves iets dat iedereen in staat stelt om te ‘voelen’ wat Nederland nu bezighoudt, inclusief smileys, foto’s en lokaties, dus niet alleen tekst. Ik kan er veel over zeggen, maar het is goed om zelf even een kijkje te nemen (lees verder hieronder).

Belangrijk om erbij te vermelden is dat het hier alleen gaat om de WieWatWaartjes die zichtbaar zijn voor ‘Iedereen’ (of ‘Hyvers’ als je ingelogd bent). Dit is een fractie van het totaal aantal WieWatWaartjes dat op Hyves geplaatst wordt, maar toch geeft het een goed beeld van hoe Nederland over iets denkt, met name bij publieke gebeurtenissen. We testen dit achter de schermen al wat langer en bij het Koninginnedagdrama in Apeldoorn, het overlijden van Michael Jackson en de uitschakeling van de Toppers op het Eurovisiesongfestival vond ik het interessanter om naar deze stroom van berichten en emoties te kijken dan naar de TV. En wie weet zullen we snel een versmelting van beide zien;-)

De Telegraaf neemt vast een voorproefje, kijk in de rechterkolom op hun Tour de France pagina en je ziet de laatste WieWatWaartjes gefilterd voor de ‘Tour’. En morgen op Dance Valley zie je de stroom aan berichten die daar geplaatst worden live op een scherm van 6×4 meter. En als ik kijk naar Schiphol, dan zou ik daar ook graag snel zo’n scherm zien;-)

Wil jij zelf zo’n stroom aan berichten op jouw website? Zie de code hier waarbij ‘onderwerp’ het eventuele filter is wat je kunt gebruiken. Wil jij als developer toegang tot al deze real-time data? Heb jij leuke ideeen voor nieuwe toepassingen, betere visualisaties? Kijk dan even hier.

Leuk stukje bij de Guardian, een krant die het al langere tijd lijkt te snappen. Zij leggen nog eens heel kort uit waarom er vandaag de dag geen goed inkomstenmodel voor de oude kranten lijkt te zijn, het is heel simpel:

The problem at the moment is that the web is awash with free content, and in a competitive market the price always converges on the marginal cost – which is currently zero. But as providers disappear (or, like Murdoch, decide to charge), the supply of free news will diminish and something more like a normal market will emerge. Only then will we find out what people are willing to pay for news.

Uitleg.

Volgende week ga ik een paar dagen skieën in Verbier, dus ik wilde even checken hoe het stond met sneeuw, gezelligheid en andere belangrijke zaken. Een real-time zoekopdracht op Twitter was het eerste dat ik deed (veelzeggend?).

De sneeuwcondities had ik snel gevonden, maar meer verrassend was het verhaal over een Britse internetondernemer die eerder deze week het leven liet in Verbier na een ongeluk tijdens een sneeuwstorm. Hij was in een groep van 20 die direct via Twitter een SAR (Sear And Rescue) opzetten, lees de details hier…

De (meer dan interessante) conclusies van dit verhaal mag iedereen zelf bedenken.

Moet de krant echt op papier gelezen worden? Paul Graham stelt wat mij betreft terecht dat de ‘bias’ naar de TV en de papieren krant een van de belangrijkste problemen is bij de traditionele mediabedrijven.

“The TV networks already seem, grudgingly, to see where things are going, and have responded by putting their stuff, grudgingly, online. But they’re still dragging their heels. They still seem to wish people would watch shows on TV instead, just as newspapers that put their stories online still seem to wish people would wait till the next morning and read them printed on paper. They should both just face the fact that the Internet is the primary medium.”

Nicholas Carr heeft een wat kromme redenering wat mij betreft, het is juist de heteregoniteit van het web die het succes van het Web, Wikipedia en Google verklaren. Ze zorgen niet voor homogeniteit, het zijn facilitators en katalysators.

“The next thing to be said is: what we seem to have here is evidence of a fundamental failure of the Web as an information-delivery service. Three things have happened, in a blink of history’s eye: (1) a single medium, the Web, has come to dominate the storage and supply of information, (2) a single search engine, Google, has come to dominate the navigation of that medium, and (3) a single information source, Wikipedia, has come to dominate the results served up by that search engine. Even if you adore the Web, Google, and Wikipedia – and I admit there’s much to adore – you have to wonder if the transformation of the Net from a radically heterogeneous information source to a radically homogeneous one is a good thing. Is culture best served by an information triumvirate?”

Echter, het gaat erom wat je ermee doet. Maar als je dat goed doet dan kan de impact enorm zijn, met weinig middelen. Hyves heeft technisch team van slechts 30 mensen en die houden een hoop Nederlanders bezig. Maar een zo mogelijk nog veel mooier voorbeeld volgt uit de observatie van Tim O’Reilly over de nieuwe website van het Witte Huis die gisteren live ging.

“One of the things that excites me the most is the way that the new administration is reaching out to small companies rather than to the normal behemoths who bid on government contracts. Among other things, in an environment where we all need to do more with less, it’s fabulous to see how the latest web technology can be deployed by small teams. I think that there will be many opportunities in the coming year for technologists to make a difference in helping our new administration achieve its ambitious goals.”

Het hier al eerder besproken idee van minister Plasterk om 8 miljoen euro uit te geven aan het maken van een plan om verlieslijdende traditionele nieuwsbedrijven te helpen nadenken over hun toekomst krijgt, helaas, steeds concretere vormen. In de auto vanochtend luisterde ik naar een interview op BNR met Rimmer Mulder, hoofredacteur van de Leeuwarder Courant en lid van de ‘Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers‘ (waar ook bloggers Paul Molenaar en Bart Brouwers zitting in hebben). Volgens hem staat de journalistiek onder druk, en goede journalistiek is goed voor de democratie. Dat laatste klopt, dat eerste niet. De interviewer, een journalist want hij wordt betaald voor z’n werk, wilde toch even verifieren of de journalistiek wel echt onder druk stond, want het nieuwsaanbod is toch zo groot? Het antwoord van Rimmer had ongeveer deze strekking:

“Met alle respect voor de bloggers (op een vieze manier uitgesproken), maar dat zijn amateurs. Ik heb het over professionele journalistiek. Journalisten die feiten checken, de tijd nemen voor onderzoek. Niet over burgerjournalistiek (wederom vies uitgesproken).”

Als dat het (zeer beperkte) wereldbeeld is van deze persoon, waarom moeten we dan als samenleving 8  miljoen euro uitgeven om dit soort mensen aan het werk te houden? Het is niet de journalistiek (zie amateurdefinitie hier) die onder druk staat, het zijn de traditionele journalistieke bedrijven die niet kunnen omgaan met een snel veranderende wereld. En als zij willen weten hoe ze moeten overleven, waarom moeten wij daar dan de rekening voor betalen?

Een tip voor de commssie zodat ze die 8 miljoen uberhaupt niet hoeven uit te geven: ga bijvoorbeeld deze discussie eens lezen, naar aanleiding van David Carr’s suggestie gisteren in de The New York Times om een ‘iTunes voor het nieuws’ op te zetten.

Nou zijn er ongetwijfeld mensen die ‘duh’ zullen zeggen, maar het zal je verbazen hoeveel bedrijven daar heel anders naar kijken. Recent werd ik geinterviewd tijdens een event over call/contact centers, en nadat ik aangaf dat we bij (de gratis dienst) Hyves een team van 15 voltijds ‘Angels’ hebben dat binnen 12 uur antwoord geeft op de duizenden, en zelfs de meest absurde, vragen, zei een van de aanwezigen ongeveer het volgende: “Als ik dat zou doen krijg ik elke dag honderden vragen binnen, ik ben niet gek”. Waarop ik en vele anderen stomverbaasd naar hem keken. En als je die verbaasde blik niet begrijpt, pech gehad;-)

Ik moest daar even aan denken toen ik dit artikel over de verdwenen support bij Windows Live las…

“As far as I can tell, you have to go through the same cumbersome procedure to submit a support request for any member of the Windows Live family. And then you have to wait for the wheels of e-mail to grind, slowly, and hope that someone takes ownership of the issue and offers a solution.”

Niet heel veel nieuws in dit artikel over privacy in The New York Times, maar het roept wel een interessante vraag op. Het artikel wordt min of meer samengevat in deze quote:

“For most of human history, people have lived in small tribes where everything they did was known by everyone they knew,” Dr. Malone said. “In some sense we’re becoming a global village. Privacy may turn out to have become an anomaly.”

Als een van de mogelijke consequenties wordt het volgende scenario geschetst:

Collective intelligence could make it possible for insurance companies, for example, to use behavioral data to covertly identify people suffering from a particular disease and deny them insurance coverage.

Maar wat is nu precies het probleem in deze? Het feit dat we het ‘kunnen zien’ of dat de implicaties daarvan zonder aanpassingen aan ons (gezondheids)systeem vervelend kunnen uitpakken voor (bepaalde) individuen? Het makkelijk ‘kunnen zien’ van sommige zaken die eerder onzichtbaar waren is onvermijdelijk. We moeten onze maatschappij daarop aanpassen, niet klagen omdat dingen fout gaan als we niets veranderen.

Althans, voorzover Theo Dersjant representatief is voor de sector. Theo klaagt op De Nieuwe Reporter over het “gezwets van minister Plasterk” in de zogenaamde ‘Persbrief‘ en geeft een aantal suggesties over wat de overheid zou moeten doen om de ‘journalistiek gezond te maken’. Terwijk ik ze lees denk ik dat hij een grapje maakt, maar hij lijkt serieus…. Zo ken ik er nog wel een paar;-)

“Zo zijn er verdergaandere mogelijkheden denkbaar om de dagbladsector te steunen, zoals het nul-tarief voor de btw (eerder bepleit door NUV en NVJ). Of een werkelijke poging de copyrights van de dagbladen te beschermen. En als de minister echt baanbrekend wil zijn, kan hij de zeven miljoen Nederlandse huishoudens een abonnement op dagblad (eventueel digitaal) geheel of gedeeltelijk vergoeden of aftrekbaar maken van de belasting. Dat kost de staatskas hooguit anderhalf miljard euro (per jaar). Of om in het moderne jargon te blijven: geef burgers een ‘democratisch rugzakje’, waarin jaarlijks een vast bedrag zit dat ‘vrijelijk’ besteed mag worden aan democratie (krant, partijlidmaatschap, omroep). Democratie mag wat kosten.”

Althans, dat idee krijg je wanneer je van plan bent om de gister aangekondigde Dell Studio Hybrid aan te schaffen. Blij werd ik toen ik zag dat deze $499 zou kosten, omgerekend €320. Maar wat schets mijn verbazing, op de Nederlandse Dell website kost de Studio Hybrid minimaal €579. Huh? Dat is bijna twee keer zo duur als in de VS. Over prijsdiscriminatie gesproken…

Ik wil de Studio Hybrid graag kopen, maar ik heb nu het idee dat ik zwaar teveel ga betalen. En dus doe ik het niet. Al zou ik er wel €579 euro voor over hebben, maar dan moeten ze hem in de VS niet zoveel goedkoper maken.

Dat zou geen nieuws moet zijn, maar de stap die Microsoft vandaag neemt om gebruikers van haar zoekmachine te betalen is een eerste stap waar er meerdere zullen volgen. Gebruikers zullen directer beloond gaan worden in ruil voor informatie over wie ze zijn en wat ze willen. Dat is (nog) niet het model dat Microsoft zal hanteren, maar het wijst wel die kant op. En dat biedt kansen voor partijen die dit kunnen faciliteren…

“That is the idea behind a new Microsoft program that will return money to online users who find and buy selected products through its Live Search engine. It’s an unusual move that illustrates the lengths to which the Redmond company is willing to go in its struggle to gain ground on the Internet search king.”

Ter ere van het 1-jarig bestaan van Beeld en Geluid werd in Hilversum gisteravond een diner georganiseerd waarbij zo’n 60 mensen uit de media, politiek en wetenschap aanwezig waren. Los van de notulerende studenten was ik zeker de jongste in een groep mensen die leest als de ‘who is who’ in bovengenoemde onderdelen van de samenleving. Zo waren daar bijvoorbeeld Fons van Westerloo, Peter Römer, Willem van Kooten, Eelco Brinkman, Hedy d’Ancona, Pieter Broertjes, Erik van Stade, Alexander Pechtold, Hans Laroes, Joop Daalmeijer, etc, etc…

De avond werd min of meer afgetrapt door minister André  Rouvoet, die z’n opening eindigde met een anekdote over zijn dochter die haar lerares op Hyves uitmaakte voor kutwijf en er zo op een pijnlijke manier achterkwam dat de mogelijkheid om bepaalde zaken af te sluiten voor de buitenwereld er niet voor niets is… Lekker begin voor het gesprek met mijn tafelgenoten;-)

De discussie werd gehouden rond het thema ‘mediawijsheid’, een term die nooit echt goed gedefinieerd werd, maar grofweg neerkomt op het vermogen van met name jongeren om alle informatie die, al dan niet interactief, op hun afkomt ‘op waarde te kunnen schatten’. Wat mij betreft, en dat was ook deels de conclusie van mijn tafel, loopt dit allemaal wel los en is heel actief beleid van de overheid maar beperkt noodzakelijk. Kinderen moeten bepaalde dingen nu eenmaal zelf ervaren, zie de dochter van Rouvoet, en zullen ook leren van de ervaringen van hun vriendjes en vriendinnetjes. Het is wel belangrijk dat het onderwijs zich aanpast aan het gemak waarmee scholieren bijvoorbeeld informatie verzamelen om ze bewust te laten worden van het feit dat er vaak meer dan één waarheid is. Hier ligt een taak voor de overheid.

Mijn gevoel zegt dat we in een hele turbulente transitiefase zitten wanneer het gaat om het produceren en consumeren van media in alle vormen, maar ook bij het communiceren onderling. Dat er een (grote) groep is die moeite heeft om zich hier aan (te willen) aanpassen en er zich misschien daarom ook wel liever van afsluit betekent niet dat er een groot probleem is. Zeker niet bij de jongeren die al deze zaken van nature meekrijgen en geboren worden met een Hyves profiel;-)

Ik was vandaag in Den Haag waar ik participeerde in een sessie over nieuwe media en overheidscommunicatie. Als snel ging de discussie over de vraag hoe actief ambtenaren zich moeten (mogen) begeven in het ‘social media landschap’. Ik denk persoonlijk dat het veel toegevoegde waarde kan hebben wanneer bijvoorbeeld beleidsmedewerkers met kennis van zaken actief bloggen en participeren in conversaties die vooral online gevoerd worden. Mijn advies aan de overheid zou zijn om dit vooral, maar niet uitsluitend, op persoonlijke titel te laten doen (net zoals ik hier ook wel eens over Eccky en Hyves blog), maar wel met bepaalde richtlijnen over wat wel en niet te zeggen. Het moet niet noodzakelijk een formeel orgaan van de overheid zijn, maar vooral een manier om kennis te delen en daarmee meer inzicht te geven in complexe materie en bijbehorende oplossingen en standpunten.

Daarnaast denk ik dat het helemaal geen vraag is of het moet mogen, het gebeurt toch. Al dan niet anoniem of onder pseudoniem. Dus de beste manier om het te ‘controleren’ (vanuit een overheids perspectief) is door het te faciliteren wat mij betreft.

Iemand een andere suggestie?

Het is heerlijk als iemand af en toe de tijd neemt om lastig te doorgronden dingen eens goed uit te leggen. De materie waar Alex Iskold vandaag over schrijft is zo fundamenteel voor de toekomst van de zaken die de meesten van ons (lezers van Ymerce) dagelijks bezighouden dat iedereen zijn ‘primer’ moet lezen. Wanneer je echt begrijpt wat hij beschrijft dan liggen er oneindig veel kansen op je te wachten. Had ik maar wat meer tijd….;-)

“So what happens if we take all of this and put it together? Something really profound – a structured web. Possibly a precursor to the Semantic Web, the structured web would be much more readily remixable. It truly will be the web as a database. Yes, a good old relational database, but instead of tables we would be remixing web sites and web services”

Marco schrijft vandaag over de uitzending van Netwerk waarin het Google ‘gevaar’ behandeld werd. Ik heb de uitzending niet gezien, maar denk dat ik wel begrijp welke punten naar voren kwamen.

Het beste antwoord op dit eventuele gevaar is wat mij betreft echter niet het bouwen van meer muren om ervoor te zorgen dat de Google’s van deze wereld niets over mij weten wanneer ik van hun diensten gebruik maak. Dat zou zonde zijn aangezien de dienst waarschijnlijk beter werkt naarmate Google meer van mij weet.

Het antwoord op deze problematiek ligt misschien wel veel meer in de mogelijkheden voor gebruikers om meer controle te hebben over wie welke informatie krijgt. Zaken als Cluztr en AttentionTrust gaan er uiteindelijk voor zorgen dat de informatie die ik wil geven aan Google veel beter is dan de informatie die Google over mij heeft (of zelf kan opbouwen). En vanaf dat moment kunnen we muren gaan optrekken die er voor zorgen dat Google verder ook niets meer over mij te weten komt, zonder dat dit de relevantie van de dienst in gevaar brengt.

Stowe Boyd heeft een interessante stelling als antwoord op het probleem dat veel mensen hebben op dit moment. Teveel (zelfs relevante) informatie.

“The answer is not becoming obsessed with attention as a limited resource to be husbanded, or thinking of our cognition as a laser beam to be pointed at only at what is important. We need to unfocus, to rely more on the network or tribe to surface things of importance, and remain open to new opportunities: these are potentially more important than the work on the desk. Don’t sharpen the knife too much.”

In de comments wordt deze boodschap door Chris Saad nog eens herhaald met een metafoor die ook heel goed beschrijft hoe ik me ‘gedraag’ in deze situatie.

“I think that we can treat information like a river, we drink from the river, we don’t try and drink the river.”

Maar ik denk wel dat er nog een wereld te winnen is wanneer het gaat om de tools waarmee we dit gedrag kunnen optimaliseren. En dat zijn niet nog meer RSS readers;-) Later meer hierover…

… en andere micro-publishing oplossingen.

Jon Udell ziet wat vele andere ook zien, maar denkt wat verder door over de consequenties daarvan.

“For a variety of reasons, people are beginning to document and share what they know. If you write it down, you’ll be able to remember it yourself in case you have to replay the steps. And writing it down in a shared information system in the cloud is becoming a more reliable way to assure your own future access to this documentation than writing it down locally.”

Dit is ook een van de redenen waarom ik uberhaupt gestart ben met bloggen, maar ook waarom ik al jaren al mijn foto’s online publiceer. Het feit dat veel mensen dit nu doen, gegeven het gemak van diensten als Twitter, Blogger en Flickr, heeft echter een nog fundamentelere impact. We documenteren heel veel (links naar) kennis en individuele ervaringen die voorheen niet (vindbaar) gedocumenteerd zouden worden.

Udell neemt als voorbeeld de overheidsbureaucratie en stelt dat een combinatie van social bookmarking en microblogging mensen wel eens makkelijker door het oerwoud aan regeltjes en formulieren zou kunnen helpen, maar dit werkt natuurlijk ook op vele andere terreinen.

“I think one answer will emerge from the intersection of social bookmarking and clickstream logging. Suppose that instead of bookmarking and tagging a single URL, you could bookmark and tag a sequence of page-visiting and form-filling events. The sequence corresponds to some complex multi-step task. The performance of the task crosses several (or many) online jurisdictions. The outcome might be successful or not: “Yes, I got the license,” or “No I didn’t.” But in either case, it would be qualified by an anecdotal report: “Yes, I got the license, but I found out that if you’re in my category you need an import license and you have to meet the following insurance requirement.”

Ik produceer erg veel digitale content, op allerlei verschillende plekken met allemaal verschillende tools. Mijn blog is de voornaamste aggregator van al deze content, maar niet alles staat er. En zeker niet alles is er opgeslagen. Dat zou nog wel eens een probleem kunnen gaan opleveren, persoonlijk zou ik het ook graag anders opgelost zien. Jon Udell’s verhaal in combinatie met DLA‘s van Marc Canter zou wel eens een oplossingsrichting kunnen zijn…

Although this notion of a hosted lifebits service seems inevitable in the long run, it’s not at all clear how we’ll get there. The need is not yet apparent to most people, though it will increasingly become apparent. The technical aspects are somewhat challenging, but the social and business aspects are even more challenging.

Vaak zeggen mensen domme dingen of steunen ze de verkeerde ideeen. Naar mijn mening dan, en vervolgen negeer ik ze gewoon;-) Maar wanneer iemand die ik respecteer voor z’n ideeen en gedachten iets voorstelt waarin ik niet geloof dan ga ik toch twijfelen of ik het niet fout zie. Dit is het geval bij Doc Sears die stelt:

“So here’s a challenge to the daily papers: stop giving away the franchise. Make daily editorial available online only for subscribers. Charge for the fresh stuff, online as well as off.”

Maar blijkbaar ben ik niet de enige die denkt dat Doc er misschien naast zit met zijn antwoord op dit WSJ artikel (gratis  hier)…

“In a perfect old media world, that’s exactly how it would work. But this ain’t a perfect old media world, and if the papers start walling their fresh content off, a hundred online-only publications will happily take their place. Everyone- bloggers, new media, advertisers- would benefit from the trickle down news effect, except the papers.”

Eerder deze week schreef ik over privacy en online advertising. Dat leidde tot de nodige discussie waarin de verschillende standpunten uitgebreid aan bod kwamen. TechCrunch schrijft vandaag over Cluztr, een dienst die wat mij betreft symptomatisch is voor onze online toekomst. Misschien nog niet de juiste implementatie, maar het idee klopt.

“Cluztr tracks your clickstream and shares it with the world. Every site you visit is recorded and posted live to the Cluztr site in a social bookmarking style format, but without the need for active involvement; a Firefox plugin does it automatically. The wealth of data has benefits outside of letting people watch. Content matching links users with similar clickstreams and creates site recommendations based on user history. Cluztr is also a chat platform. Cluztr users visiting a particular page are automatically displayed in the sidebar allowing discussions on the topic at hand.”

Ik snap nog steeds niet welk probleem mensen hebben met bedrijven als Google die een hoop informatie verzamelen over individuen. Ik zie de voordelen, maar ik begrijp niet waarom de nadelen nu eigenlijk nadelen zijn…. Iemand?

“Personalization, including targeted ads, is a mixed blessing: on one hand, personalized information is more useful and relevant to our lives. On the other, it reduces the opportunities for unanticipated encounters with ideas, people or products that may disturb or enlighten us. Personalization also interferes with the development of common experiences that people can use to understand each other and make common decisions.”

Ik heb het al vaker gezegd, maar nu weet ik het zeker, het geld dat we met z’n allen in de publieke omroep stoppen heeft geen toegevoegde waarde, het is verkwisting. Er zijn genoeg alternatieven

Via Yuri vond ik een quote op de blog van Tomi Ahonen waarin een mooi cijfer staat m.b.t. de adoptie van barcodes als bron van informatie en interactiviteit wanneer ingescanned met een mobiele telefoon. Dat concept is niet nieuw, Semacode is er zeker al sinds 2002. Het probleem was echter steeds dat mensen proactief een applicatie moesten downloaden voordat ze barcodes konden scannen. Er zijn nagenoeg geen telefoons op de markt die iets dergelijks out-of-the-box al kunnen. En dat is jammer zo blijkt, de behoefte is er namelijk wel.

“I think we’ve blogged already that when they launched these in Japan on the NTT DoCoMo network, in 18 months, 54% of the total phone user base had started to use the 2D barcode scanner on their phones. It is that compelling. It is like magic, you can get web addresses appearing on your phone with no typing. Who cares how small and cumbersome the phone keypad is, 2D barcodes allow the phone to be BETTER than a personal computer, in entering web addresses. Now we only use the cameraphone and point to the square that looks like a fingerprint”