Nicholas Carr heeft een wat kromme redenering wat mij betreft, het is juist de heteregoniteit van het web die het succes van het Web, Wikipedia en Google verklaren. Ze zorgen niet voor homogeniteit, het zijn facilitators en katalysators.

“The next thing to be said is: what we seem to have here is evidence of a fundamental failure of the Web as an information-delivery service. Three things have happened, in a blink of history’s eye: (1) a single medium, the Web, has come to dominate the storage and supply of information, (2) a single search engine, Google, has come to dominate the navigation of that medium, and (3) a single information source, Wikipedia, has come to dominate the results served up by that search engine. Even if you adore the Web, Google, and Wikipedia – and I admit there’s much to adore – you have to wonder if the transformation of the Net from a radically heterogeneous information source to a radically homogeneous one is a good thing. Is culture best served by an information triumvirate?”

Echter, het gaat erom wat je ermee doet. Maar als je dat goed doet dan kan de impact enorm zijn, met weinig middelen. Hyves heeft technisch team van slechts 30 mensen en die houden een hoop Nederlanders bezig. Maar een zo mogelijk nog veel mooier voorbeeld volgt uit de observatie van Tim O’Reilly over de nieuwe website van het Witte Huis die gisteren live ging.

“One of the things that excites me the most is the way that the new administration is reaching out to small companies rather than to the normal behemoths who bid on government contracts. Among other things, in an environment where we all need to do more with less, it’s fabulous to see how the latest web technology can be deployed by small teams. I think that there will be many opportunities in the coming year for technologists to make a difference in helping our new administration achieve its ambitious goals.”

Sinds een paar dagen zijn de strips van Popeye onderdeel van het publiek domein, ik ben erg benieuwd welke creativiteit dit gaat losmaken. Dat Popeye nog wel een beschermd merk is maakt het hier een daar wat lastig misschien, maar soms is een beperking juist erg goed voor het stimuleren van diezelfde creativiteit;-)

“In principe mag je nu alles doen met de tekeningen van Popeye-schepper Elzie Segar. Waar het merkenrecht in beeld komt, is wanneer je de naam of de afbeelding van Popeye gaat gebruiken als naam of logo voor je producten of diensten. Een tekening op t-shirts drukken en die verkopen is geen probleem, maar een kledinglijn beginnen en die “Popeye” noemen zal je gegarandeerd een juridisch conflict opleveren.”

Als je dit Pew onderzoek moet geloven dan lijkt dat zo. Maar het gaat daar meer om de vraag of mensen het nieuws gedrukt of op het scherm lezen. Dat het laatste steeds meer gebeurt kan niet echt als een verrassing komen, en dat gaat alleen maar meer worden. Maar dat betekent niet noodzakelijk dat de krant (in welke vorm dan ook), minder belangrijk zal worden (zeker niet als het aan Plasterk ligt ). Al helemaal wanneer de Kindle en andersoortige schermpjes snel terrein zullen winnen…

“Currently, 40% say they get most of their news about national and international issues from the internet, up from just 24% in September 2007. For the first time in a Pew survey, more people say they rely mostly on the internet for news than cite newspapers (35%). Television continues to be cited most frequently as a main source for national and international news, at 70%.”

Als ik dit artikel in Business Week, The Recession: My Facebook, My Therapist, lees dan zou ik blij moeten zijn met de huidige crisis;-)

“Typically, people are loath to publicize bad news. “When someone is initially laid off their inclination is to avoid being in social environments,” says Marlin Potash, a New York psychiatrist who counsels workers exiting senior positions, primarily from the financial and media industries. But that behavior can heighten anxiety or worsen depression, she says. Potash recommends that some clients use social networking sites because they provide a kind of “halfway house” between comfort and social immersion.”

Recentelijk schreef ik al vol verbazing over de kritieken en suggesties naar aanleiding van Plasterk’s Persbrief (PDF), maar het lijkt toch alsof het zin heeft om publieklijk veel te zwetsen. Dit aangezien Plasterk nu inderdaad van plan lijkt om geld te stoppen in de krantensector die het zelf kennelijk niet voor elkaar krijgt om de weg naar voren te vinden. Hoe kan het toch dat iemand die tot voor kort zo redelijk leek, en absoluut ook goede ideeën heeft, ineens zulke rare dingen gaat doen? Met ons geld.

Een bedrijf bouwen op basis van open source is niet altijd even makkelijk, en steeds vaker wordt het bedrijven duidelijk dat open source beter werkt in een context van samenwerken, al is het met de concurrenten….

“This is where collaboration works best. Companies today are coming together to form “communities” of subject matter professionals—executives, business managers, doctors, or researchers—to define software that can be produced at much lower cost. The cliché that everyone wins may be corny, but it’s true here. And hey, it’s the way the best open-source projects always started.”

Niet heel veel nieuws in dit artikel over privacy in The New York Times, maar het roept wel een interessante vraag op. Het artikel wordt min of meer samengevat in deze quote:

“For most of human history, people have lived in small tribes where everything they did was known by everyone they knew,” Dr. Malone said. “In some sense we’re becoming a global village. Privacy may turn out to have become an anomaly.”

Als een van de mogelijke consequenties wordt het volgende scenario geschetst:

Collective intelligence could make it possible for insurance companies, for example, to use behavioral data to covertly identify people suffering from a particular disease and deny them insurance coverage.

Maar wat is nu precies het probleem in deze? Het feit dat we het ‘kunnen zien’ of dat de implicaties daarvan zonder aanpassingen aan ons (gezondheids)systeem vervelend kunnen uitpakken voor (bepaalde) individuen? Het makkelijk ‘kunnen zien’ van sommige zaken die eerder onzichtbaar waren is onvermijdelijk. We moeten onze maatschappij daarop aanpassen, niet klagen omdat dingen fout gaan als we niets veranderen.

Als er nog twijfels zijn of de vrienden op sites als Hyves en facebook wel echte vrienden zijn, lees dan dit artikel over een fenomeen waar we tegenwoordig steeds vaker tegen aan zullen lopen. Het publiekelijk herdefinieren of zelfs verbreken van een vriendschapsrelatie.

“Jill received a message from her friend Megan asking, “When are we getting together? Miss you.” Moments after that message, Jill discovered that Megan had de-friended her on Facebook. That was odd. She gets a “let’s get together” message, the two of them hang out twice a week, and they have lots of mutual friends. All signs that made Jill believe she was Megan’s friend. Jill didn’t realize that Megan was on a rampage, a three day de-friending bloodbath, cleaning out her Facebook friends list.

The behavior was so strange that all the mature 30-something women who were in Megan’s original friend pool turned into gossiping teenagers. Why did some of them make the cut and others didn’t? Turns out some friends who stayed on were told by Megan that they were being left on because they could be valuable to Megan’s professional network. One friend was told that she was kept on because Megan thought if she de-friended her, which apparently she wanted to do, she would lose her social standing in the group.”

Ik heb zelf een aantal maanden geleden voicemail al afgezworen, niemand kan er bij mij meer eentje achterlaten. Ze kosten veel tijd en het systeem is inefficient in gebruik. Dat geldt meestal ook voor bellen trouwens. Email is voor mij de belangrijkste communicatiemethode aangezien deze niet direct inbreuk maakt op waar je dan ook mee bezig bent, en omdat je het meest flexibel bent in wat je er na ontvangst mee doet. Ik geloof zeker dat voice een belangrijk medium gaat blijven, maar de innovatie op dat vlak begint nu eigenlijk pas.

Lees ook Michael Arrington’s relaas over voicemail…

Weer wat nieuws geleerd vandaag, ‘Stigler’s Law‘. Ik kan me eindeloos blijven opwinden over de destructiviteit van het merkenrecht, patent en octrooisysteem, maar gelukkig ben ik niet de enige;-)

“Gladwell uses this to talk up what Myhrvold is doing, suggesting that Intellectual Ventures is really about continuing that process, getting those ideas out there — but he misses the much bigger point: if these ideas are the natural progression, almost guaranteed to be discovered by someone sooner or later, why do we give a monopoly on these ideas to a single discoverer? Myhrvold’s whole business model is about monopolizing all of these ideas and charging others (who may have discovered them totally independently) to actually do something with them. Yet, if Gladwell’s premise is correct (and there’s plenty of evidence included in the article), then Myhrvold’s efforts shouldn’t be seen as a big deal. After all, if it wasn’t Myhrvold and his friends doing it, others would very likely come up with the same thing sooner or later.”

Pierre Spaninks beklaagt zich over het kennelijke onrecht dat auteurs wordt aangedaan in de discussie over de praktijk van het auteursrecht in Nederland. Hij lijkt zijn verhaal te baseren op de volgende stelling:

“Een goed functionerend auteursrecht is een noodzakelijke bestaansvoorwaarde voor alle schrijvers, vertalers, scenarioschrijvers, journalisten en columnisten. Met name voor de kleine zelfstandigen onder hen. Omdat hun werk van grote economische en culturele betekenis is, heeft de Nederlandse samenleving als geheel er baat bij dat hun positie goed is geregeld en dat hun rechten worden beschermd.”

En dat moeten we gewoon maar even voor waar aannemen. Dat ik het daar niet mee eens ben zullen de meesten van jullie wel weten, maar waarom legt Pierre niet even uit hoe onze samenleving er slechter van wordt indien er geen auteursrecht zou bestaan? Verder dan onderstaande komt hij helaas niet, is daarme het eventuele belang van auteursrecht verklaard?

“En niemand die de klagende partijen eens uitlegt waarom we in Nederland al honderd jaar auteursrecht hebben, waarom dat van eminent maatschappelijk belang is en waarom die auteurs gewoon recht op hebben op betaling voor het gebruik van hun teksten – net zoals bakkers recht hebben op betaling voor de broden die zij bakken.”

Leg het dan eens uit Pierre.

Ter ere van het 1-jarig bestaan van Beeld en Geluid werd in Hilversum gisteravond een diner georganiseerd waarbij zo’n 60 mensen uit de media, politiek en wetenschap aanwezig waren. Los van de notulerende studenten was ik zeker de jongste in een groep mensen die leest als de ‘who is who’ in bovengenoemde onderdelen van de samenleving. Zo waren daar bijvoorbeeld Fons van Westerloo, Peter Römer, Willem van Kooten, Eelco Brinkman, Hedy d’Ancona, Pieter Broertjes, Erik van Stade, Alexander Pechtold, Hans Laroes, Joop Daalmeijer, etc, etc…

De avond werd min of meer afgetrapt door minister André  Rouvoet, die z’n opening eindigde met een anekdote over zijn dochter die haar lerares op Hyves uitmaakte voor kutwijf en er zo op een pijnlijke manier achterkwam dat de mogelijkheid om bepaalde zaken af te sluiten voor de buitenwereld er niet voor niets is… Lekker begin voor het gesprek met mijn tafelgenoten;-)

De discussie werd gehouden rond het thema ‘mediawijsheid’, een term die nooit echt goed gedefinieerd werd, maar grofweg neerkomt op het vermogen van met name jongeren om alle informatie die, al dan niet interactief, op hun afkomt ‘op waarde te kunnen schatten’. Wat mij betreft, en dat was ook deels de conclusie van mijn tafel, loopt dit allemaal wel los en is heel actief beleid van de overheid maar beperkt noodzakelijk. Kinderen moeten bepaalde dingen nu eenmaal zelf ervaren, zie de dochter van Rouvoet, en zullen ook leren van de ervaringen van hun vriendjes en vriendinnetjes. Het is wel belangrijk dat het onderwijs zich aanpast aan het gemak waarmee scholieren bijvoorbeeld informatie verzamelen om ze bewust te laten worden van het feit dat er vaak meer dan één waarheid is. Hier ligt een taak voor de overheid.

Mijn gevoel zegt dat we in een hele turbulente transitiefase zitten wanneer het gaat om het produceren en consumeren van media in alle vormen, maar ook bij het communiceren onderling. Dat er een (grote) groep is die moeite heeft om zich hier aan (te willen) aanpassen en er zich misschien daarom ook wel liever van afsluit betekent niet dat er een groot probleem is. Zeker niet bij de jongeren die al deze zaken van nature meekrijgen en geboren worden met een Hyves profiel;-)

Dat iets technisch en juridisch mogelijk is maakt het nog niet sociaal wenselijk. Dit is het punt dat Dare Obasanjo wil maken in zijn laatste post over het voortdurende verhaal van Robert Scoble die door Facebook gedeactiveerd werd omdat hij gebruikmakend van Plaxo gegevens over zijn vrienden op Facebook exporteerde om deze weer te importeren in een andere dienst.

Het is een vraagstuk waar we ook bij Hyves een goed antwoord op proberen te vinden. Hoe zouden jullie het vinden wanneer iedereen alle gegevens over zijn vrienden (voorzover ook voor die persoon zichtbaar op hyves.nl) zou kunnen exporteren om deze vervolgens op andere plekken weer te gebruiken? Informatie die vaak alleen maar zichtbaar is tussen vrienden onderling, maar op het moment dat deze zelfde informatie door een van die vrienden ergens anders geimporteerd wordt dan is deze (mogelijk) meteen zichtbaar in een andere context.

Het is lastiger dan het lijkt, misschien dat de opt-in suggestie van Marc zo slecht nog niet is…

Voor mensen die niet echt actief participeren in social networking diensten als Hyves is het soms moeilijk om te begrijpen wat mensen motiveert om daar actief te zijn. Actief in de vorm van communicatie, foto’s en video’s uploaden, etc. Carl haalt wat onderzoeken bij elkaar en conludeert daaruit wat velen doen: mensen participeren vanuit een behoefte om ‘beroemd te worden’. Er is niets sociaals aan het actief zijn op bijvoorbeeld een YouTube of een Hyves stelt hij. In de comments heb ik een discussie met hem over deze conclusie en de uitkomst is vooralsnog onbeslist. We weten het namelijk niet en de beschikbare cijfers helpen ons niet verder. Wat we wel weten is dat de meeste content die door gebruikers gecreëerd wordt afkomstig is van een relatief kleine groep mensen. Maar wat drijft hun? Sociale intenties of een ‘claim to fame’? Ik zou graag eens een aantal hypothesen willen toetsen aan de hand van Hyves data en gebruikers, dus mocht iemand een slimme student weten die op zoek is naar een stage of afstudeeropdracht dan hoor ik het graag…

Update: Ik werd door Michiel de Nijs gewezen op een studie (pdf) gedaan door Hanneke Vos naar het gedrag van Hyvers. Al zie ik dat de data niet meer helemaal overeenkomt met wat we vandaag de dag zien blijven de conclusies toch wel interessant:

“De belangrijkste motieven om Hyves te gebruiken zijn: ontsnappen aan de dagelijkse dingen en ontspanning (escape en ontspanning), communiceren en contact te houden met vrienden en kennissen en uiting te geven aan vriendschap (communicatie en vriendschap) en plezier en vermaak (entertainment). Drie minder sterke, maar ook positief aanwezige motieven zijn het vergelijken van jezelf met anderen en het presenteren van jezelf (zelfinzicht en zelfpresentatie), het feit dat Hyves een goedkope en makkelijke manier is om te communiceren (convenience) en het netwerk verbreden door het maken van nieuwe vrienden netwerken). Het minst sterke motief om te Hyven is het opdoen van ideeën over mode en bijblijven over wat ‘hot’ or ‘not’ is (fashion). De meeste verschillen tussen Hyvers zijn te vinden in de minder sterke motieven zelfinzicht en zelfpresentatie, convenience, fashion en netwerken. De verschillen zijn gering tussen Hyvers in de motieven die het sterkst aanwezig zijn .”

Ad Pontier stelt mij de volgende vraag: “Veel jongeren geven hun privacy weg zonder te weten wat daarvan het effect is, denkt u dat ze, als ze de effecten ervan ondervinden, nog steeds gebruik zullen blijven maken van sociale netwerken?” Tegelijkertijd lees ik het stukje van Jeroen waarin hij zich afvraagt of Facebook alweer niet bijna dood is. Bij het beantwoorden van die vraag haalt hij een quote van Henk Blanken aan die eigenlijk ook meteen antwoord op de vraag van Ad geeft:

“De massa is de maat niet op het net. Dat we toch massaal vaak zeer persoonlijke informatie delen met de hele wereld, is een weeffout. Het kon nog even niet anders, daarom blogden we in het openbaar. Maar veruit de meeste bloggers willen dat helemaal niet – dat wil zeggen: als ze zich het al realiseerden, want de massa zei nooit: hou ’s op met die ongein.”

Ik denk dat die observatie van Henk correct is, en het is best wel een structurele weeffout. Het zijn er zelfs meerderen. Gijsbrecht haalt in de reacties op Adfoblog een eerder bericht van mij aan waarin Dave Winer uitlegt hoe een van de weeffouten hersteld zou kunnen gaan worden. En met dat herstel in de basis geloof ik dat ook de expliciet genoemde weeffout van Herbert opgelost kan worden. Ik moet namelijk op een makkelijke manier al mijn relaties tot andere mensen kunnen definieren en (her)gebruiken voordat bijvoorbeeld privacy controls ook echt zullen gaan werken. Zowel Facebook als Hyves hebben op dat punt nog een behoorlijk weg te gaan, en de vraag is uberhaupt nog of er wel een gecentraliseerde oplossing voor zal komen… Wat dat betreft zal de toekomst zoals deze vandaag door Newsweek geschetst wordt misschien wel niet gaan uitkomen:

“Everyone knows that Facebook is the online hangout of just about every college student in the nation as well as the inevitable source of photos of nominees for the Supreme Court in 2038 cavorting in their underwear as youths.”

Al denk ik dat een paar van dat soort onderbroekschandalen best wel eens zouden kunnen helpen in de bewustwording bij mensen om bepaalde privacy controls ook daadwerkelijk te gaan gebruiken…;-)

Een tijdje terug refereerde ik al aan een uitspraak van Francisco van Jole die wat mij betreft veel te kortzichtig was: “Internet betaalt niet voldoende. En journalistiek is duur. Voor iets bijzonders is al snel geen geld meer. Op dat vlak valt er een wereld te winnen.” Vandaag schrijft hij in een blogpost op de Nieuwe Reporter wederom dat er met ‘bloggen’ door weinigen echt geld verdient wordt. En weer is de enige dimensie waarop hij dat meet het aantal echte dollars dat er direct uit deze activiteit moet voortvloeien. Hij lijkt ook maar al te graag aan te willen sluiten bij het, ook door hem aangehaalde, geklaag uit Andrew Keen’s ‘The Cult of The Amateur, How Today’s Internet Is Killing Our Culture‘.

Voor de mensen die willen begrijpen waarom Van Jole de plank steeds maar mis blijft slaan verwijs ik naar het debat tussen David Weinberger en Andrew Keen.

“Mr. Weinberger: We are amateurs on the Web, although there’s plenty of room for professionals as well. But we are not replicating the mainstream media. We’re building something new. We’re doing it together. Its fundamental elements are not bricks of content but the mortar of links, and links are connections of meaning and involvement. We’re creating an infrastructure of meaning, miscellaneous but dripping with potential for finding and understanding what matters to us. We’re building this for one another. We’re doing it by-and-large for free, for the love of it, and for the joy of creating with others. That makes us amateurs. And that’s also what makes the Web our culture’s hope.”